Yetişkinlerin yaşamları, zihin ve duygusal sağlık açısından kaos veya katılık kıyılarından uzaklaştıkça daha iyi bir akışta ilerler. Bu iki uçtan ne kadar uzak durulursa, iyi oluş nehrinde o kadar çok zaman geçirilir. Yetişkinlerin hayatları, bu yollarda ilerleyen, bazen iyi oluşun akışıyla uyum içinde, bazen de kaos, katılık veya bu ikisi arasında gidip gelerek ilerleyen bir yolculuk olarak görülebilir. Uyum, entegrasyondan doğar; kaos ve katılık ise entegrasyon engellendiğinde ortaya çıkar.
Bu durum çocuklar için de geçerlidir. Onların da kendi küçük kanoları vardır ve kendi nehirlerinde akarlar. Bu, çocukların da kendi içsel deneyimlerinde kaos ve katılık arasında gidip gelebileceğini ve entegrasyonun önemini vurgular.