Bu sayfa, problem çözme yaklaşımlarının önemini vurgulamaktadır. Yetişkinlerin genellikle tek taraflı problem çözme eğiliminde olduğu, yani çözümü kendilerinin belirleyip çocuğa dayattığı belirtiliyor. Bu yaklaşımın, çocuğun zorlayıcı davranışlarına yol açabileceği ve bunun yerine işbirlikçi ve proaktif bir problem çözme yönteminin benimsenmesi gerektiği ifade ediliyor. Bu yeni yaklaşımın, zorlayıcı olaylarda belirgin bir azalmaya yol açacağı ancak bu sürecin öğrenilmesinin zor olabileceği de ekleniyor.
Ayrıca, sayfa problem çözmede ebeveynin rolüne de değiniyor. Çocuğun sadece denklemin yarısı olduğu, diğer yarısının ise ebeveynin beklentileri, bu beklentilerin gerçekçiliği ve beklentiler karşılanmadığında kullanılan problem çözme yaklaşımı olduğu belirtiliyor. Ebeveynin kendi davranışlarının da çocuğun davranışlarını etkilediği ve iyileşme için ebeveynin en iyi halinde olması gerektiği vurgulanıyor. Zorlayıcı olayların tek taraflı olmadığı ve "iki kişinin tango yapması gerektiği" benzetmesiyle ebeveyn-çocuk etkileşiminin önemine dikkat çekiliyor.