Uzun süredir, çocuklardaki zorlayıcı davranışların nedenine dair yaygın kanı, bu davranışların çocukların ebeveynlerinden ilgi çekmek veya istediklerini yaptırmak için ağlama, küfür etme, bağırma ve yıkıcılık gibi yollarla öğrendiği yönündedir. Bu görüşe göre zorlayıcı davranışlar planlı, kasıtlı ve çocuğun bilinçli kontrolündedir.
Çocukların bu davranışları, pasif, hoşgörülü ve tutarsız disiplin uygulayan ebeveynler nedeniyle öğrendiği düşünülmektedir. Ebeveynler, çocuklarının zorlayıcı davranışlarından kendilerini sorumlu tutarak "Yanlış bir şeyler yapıyoruz, bu çocukla hiçbir şey işe yaramıyor" diyebilirler. Eğer bu davranışların öğrenilmiş ve yetersiz ebeveynlik ile gevşek disiplinin sonucu olduğuna inanılıyorsa, o zaman daha iyi ve ikna edici öğretme ve disiplin ile bu davranışların da yeniden öğrenilebileceği sonucuna varılır.